Op zoek naar iets?

Iso-Syote in Lapland

Reis naar het rijk van de vuurvos

Stilte is een kostbaar goed. Meer nog dan een zintuiglijke waarneming, is stilte een gevoel dat onverhoeds op je toesluipt, je met beide handen vastgrijpt en niet meer loslaat. Bevreemdend, soms een tikkeltje intimiderend, maar vooral verslavend. Stilte wentelt zich als een warm deken om je heen en pakt je helemaal in. In Fins Lapland zochten we midden april dat merkwaardig geruisloze fenomeen op in Iso-Syöte, net onder de poolcirkel, en kregen we veel meer dan waar we op gehoopt hadden. Ver weg van alle drukdoenerij, van het geraaskal en gerinkel, ligt een ander Europa, waar het leven niet onderhevig is aan willekeur en herrie. De natuur is er geen wildvreemde, immer op de vlucht voor beton en bulldozers, maar een oude vriend die met respect dient bejegend te worden. Sparren, dennen en berken wiegen er minzaam heen en weer in het oranjerode schijnsel van de ondergaande zon. Dichtgevroren meertjes en riviertjes glinsteren guitig onder de weelderige gloed van het noorderlicht en op het dichte, witte sneeuwtapijt staat de voetafdruk van de mens broederlijk naast de sporen van poolhazen, rendieren, elanden en vossen. 

Het was echter niet al stilte wat de klok sloeg. Om de oppermachtige Lapse natuur te trotseren werden we bij twee gelegenheden vergezeld van een stevig stel sneeuwscooters en twaalf (behoorlijk) onstuimige husky’s, die reeds bij het inspannen van de sledes met hun enthousiasme geen blijf wisten. Eens onze goed ingepakte voeten de handrem losten, schoten ze als bezeten uit de startblokken. Na een hevige initiële adrenalinestoot ging het er (gelukkig) net iets gemoedelijker aan toe, en kregen ook wij brave bestuurders de tijd om het Lapse landschap volledig tot ons te nemen. Waar onze snelheid op de huskyslede steeds een beetje minderde, ging het op de sneeuwscooters veeleer de omgekeerde richting uit. Voorzichtig beginnen, duim half op het gashendeltje en erg behoedzaam in de bochten. Gaandeweg groeide het zelfvertrouwen exponentieel en was er geen houden meer aan. Tussen asfalt en verse sneeuw is de keuze snel gemaakt. Het beste moest echter nog komen.

De Finnen dichten aan het noorderlicht de naam Revontuli of “het vuur van de vos” toe, naar een eeuwenoude Lapse legende over een magische vos die razendsnel door de Lapse sneeuw racet, en met zijn gouden staart de sneeuw doet opspatten. We hadden het geluk aan onze zijde. De Revontuli verliet op de derde dag zijn winterse schuilplaats diep in de Lapse bossen, en het donkere dak boven onze hoofden kleurde groen. Het ene moment hult de nachthemel zich in duister sterrenstof, een ogenblik later lijkt het wel alsof ergens in een vergeten hoekje van het heelal een lichtschakelaar wordt aangezet. Uit het nachtelijke niets ontspint zich een netwerk aan smaragdgroene golven, stralen en strepen die geruisloos het donker door dansen. Het hemelgewelf wordt overgeleverd aan een heimelijk schimmenspel, zonder plot of structuur maar vol verrassingen. Even gauw als het licht verscheen, verdween het weer. De aurora staat echter voor eeuwig op ons netvlies en de lens van onze camera gebrand.