Op stap met Stretch Ferreira in Mana Pools -Zimbabwe

In een redelijk aftandse Landcruiser gaan we in de bush op zoek naar levende legende Stretch Ferreira, die er enkele uren eerder alleen te voet op uit getrokken is. “By now Stretch will be walking circles, talking to himself”. Het was zowat het enige dat Alistair Hull in een half uur tijd zei. ‘Eerder zwijgzaam’ heet dat. Alistair moet zo’n 75 jaar oud zijn, maar ziet er minstens 100 uit: vel over been, wit haar, een huid van leder met meer rimpels dan op het achterste van een olifant. Het is de tol van een leven in de bush.

Naast een uitstekende automechanieker is Alistair een nog betere spoorzoeker. ‘De bloedhond’, noemt zijn kompaan Stretch hem, omdat hij er ooit in slaagde een troep etende leeuwen te vinden op basis van ‘een bloedpartikel’ dat hij enkele kilometers eerder had geroken. En dus was Stretch vinden slechts een klein kunstje voor hem. Het zweet dat grote witte zoutkringen op Stretch’ hemd had getrokken, moet Alistair immers al van op een veel grotere afstand hebben waargenomen. Met zijn geweer over zijn schouder zagen we Stretch naar ons toe komen sloffen. Hij had al 19 kilometer op de teller. “Ik heb leeuwen gevonden jongens! Laad de geweren, we wandelen ernaartoe!”

“Het is een parend koppeltje en jullie mogen er zeker van zijn dat het mannetje niet blij gaat zijn wanneer hij ons ziet. Ze zitten op een heuveltje, hoger dan wij, en dat gaat hem vertrouwen geven. He’s gonna want to beat us up!”. Ik zag de anderen in mijn gezelschap bedenkelijk en vooral ongerust naar elkaar kijken. Hadden ze goed gehoord wat hij net zei? Alistair daarentegen laadde doodgemoedereerd zijn geweer en sloot de rij. “Daar liggen ze, zorg dat ze ons niet horen naderen, anders gaan ze misschien weg. Blijf vlak achter me. Hij gaat ons wellicht aanvallen, maar dat is niet erg. Het is zijn manier van communiceren. Don’t run!”.

Toen we dicht genoeg genaderd waren om over het heuveltje te kijken, zagen we ze liggen, op zo’n 25 meter, neerkijkend op ons. Het vrouwtje lag er eerder ongeïnteresseerd bij. Het mannetje – zo heet als een bok en een brok testosteron – gromde onheilspellend terwijl zijn ogen vuur spuwden en al zijn spieren opspanden. Hij zette nagenoeg onmiddellijk de aanval in en overbrugde de afstand die tussen ons in lag in een luttele seconde. Op zo’n drie meter van Stretch plantte hij luid brullend zijn klauwen in het zand alvorens terug naar zijn vriendinnetje te wandelen. Stretch vertelde ons wat we al wisten: “He’s angry guys!”. Wat we evenwel niet hadden zien komen, was dat Stretch ons nog enkele meters dichterbij zou brengen. “Om goede foto’s te kunnen nemen”. Waarop de leeuw nog woester werd en met nog meer geweld aanviel. Ik stond net achter Stretch op het ogenblik dat leeuw zijn aanval vlak voor onze neus afbrak. Ik had dit al eens eerder meegemaakt, maar jeezes, drie meter is wel heel kortbij! Wederom keerde de leeuw terug naar zijn ‘3 nights stand vriendin’. Stretch draaide zich naar ons om, zijn rug naar de zwaar gefrustreerde leeuw gericht, en sprak vervolgens de volgende wijze woorden: “Don’t turn your back to an angry lion guys, that’s dangerous!”. “We laten hem best gerust nu, want hij is niet blij en de volgende keer is het voor echt”. Onze ogen strak op het leeuwenkoppel gericht, stapten we langzaam achterwaarts weg. “Goed gedaan jongens en meisjes, jullie hebben standgehouden!”, complimenteerde Stretch ons.

Toen we een kwartier later terug bij onze wagen aankwamen, toonde Stretch ons zijn foto’s. Zijn foto’s?! In het heetst van de strijd was ik ervan uitgegaan dat Stretch voor me stond met zijn loop op de aanvallende leeuw gericht. Niet dus! Hij had enkel een camera bij zich gehad en had net voor we vertrokken klaarblijkelijk zijn geweer in de auto gelegd. Het was Alistair geweest die achter ons, vanuit een goede hoek, de leeuw onder schot had gehouden. Toch iemand die nog bij zinnen was. Goede foto’s waren het wel. Zelf had ik slechts de eerste meters van de aanval goed kunnen fotograferen omdat Stretch voor me stond. Hij nam de leeuw in close-up. “Geen probleem”, zei hij, “ik stuur ze door, je was er immers bij”. Voor Stretch en Alistair was dit ‘another day at the office’ geweest, voor ons was het wellicht het dichtst dat we ooit de dood in de ogen keken.

Omdat we zo goed onze ‘cool’ hadden gehouden, zette Stretch ons de volgende dag onder de slurf van een olifant. Meer bepaald onder die van ‘Fred Astaire’, een van de legendarische stieren van Mana Pools, zo genoemd omdat hij op zijn achterste poten kan staan. Toen Stretch geboren werd, was de echte Fred Astaire immers nog een wereldberoemde tapdanser. ‘Fred’ stond rustig van een boom te eten toen we hem tegenkwamen. “Neem jullie gsm’s”, zei Stretch, “we wandelen er even naartoe”. Toen we Fred tot op zeven meter genaderd waren, zei Stretch: “Sorry jongens, we kunnen hem niet ‘te dicht’ benaderen, want Fred is geen vriendelijke olifant”. Pardon? Zeven meter? Niet te dicht? Hoe dan ook droeg Stretch ons op om naast de stam van de boom tegen een termietenheuvel te gaan zitten. “Just be quiet and enjoy”. Een vol kwartier duurde dat genot. ‘Fred’ kwam tot vlak voor ons staan en keek ons onderzoekend aan. We hoorden elk geluidje dat hij maakte tot en met het zachtste. En toen schudde hij zachtjes zijn massieve kop en wandelde langzaam naar een andere boom. Het was een prachtige ervaring, maar ik vraag me ondertussen wel af wat Stretch precies verstaat onder ‘niet te dicht’.

Stretch Ferreira, 71 inmiddels, staat bekend als ‘de olifantenfluisteraar van Mana Pools’. Voor de ene is hij een legende, voor de andere een volslagen gek. 43 Jaar reeds gaat hij dagelijks te voet op zoek naar leeuwen en olifanten. Met heel wat (wilde) dieren heeft hij een persoonlijke band op gebouwd. Hij kent de leeuwen van toen ze nog welpjes waren en de olifanten herkennen zijn stem uit de duizend. Hij praat de hele tijd tegen hen wanneer hij ze ontmoet en berispt hen wanneer ze zich niet gedragen. Hij streelt zachtjes over hun slurf als teken van vriendschap. Moeilijk te geloven wanneer je dit leest, maar ik heb het hem met mijn eigen ogen zien doen. En op geen enkel ogenblik verloor ik zelf mijn kalmte wanneer hij naast me stond, zelfs niet wanneer een woeste leeuw op ons af kwam afgestormd. Alleen dat is al een wonder. Hij heeft het.

Zuiderhuis organiseert reizen naar Mana Pools in Zimbabwe en er is voor elk type reiziger wat wils. Wie het liever rustig aandoet en van wat luxe geniet, brengen we graag naar Rukomechi. Voor een 100% duurzame ervaring en het betere kanowerk kan je terecht in Camp Mana. En wie op zoek is naar wild avontuur en onvergetelijke ontmoetingen moet bij Stretch Ferreira (Goliath) of Nick en Des Murray (Vundu) zijn. Zij maakten samen met David Attenborough het legendarisch ‘Painted Wolf’ voor de BBC-reeks ‘Dynasties’ en hebben net als Stretch met heel wat dieren een persoonlijke band opgebouwd. Wie naar Stretch of Nick en Des wil, nodig ik graag eerst uit voor een uitgebreid persoonlijk gesprek. Camp Mana en Rukomechi zijn haalbaar voor iedereen.

Auteur: Steven Andries, wildlife/Afrika specialist.