Steven Andries

Als kind droomde ik achterin de klas weg bij de safariboeken van Nero-tekenaar Marc Sleen. ik had er werkelijk alles voor gegeven om die prachtige prenten niet in een boek maar met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Vijftien jaar later reisde ik voor het eerst naar Tanzania. Enkele weken later viel bij Marc Sleen mijn allereerste geslaagde leeuwenfoto in de brievenbus. “Een prachtexemplaar” schreef de tekenaar terug en de rest is geschiedenis.

Zo’n twintig jaar, een langdurig verblijf in Tanzania en een niet bij te houden aantal Tanzaniareizen later, is de passie niet gedoofd. Ik word nog steeds ‘wild’ van wild en heb er me ondertussen in gespecialiseerd. Maar ook voor de Tanzanianen zelf heb ik een diepe genegenheid opgevat. We richtten samen een kleinschalig safaribedrijfje op, bouwden scholen en een waternetwerk, werden vrienden voor het leven. Je hebt er geen idee van wat voor een fantastisch land dit is.

Met plaatsvervangende trots neem ik sinds enkele jaren reizigers mee op sleeptouw doorheen Noord-Tanzania. De verwondering in de ogen, het ongeloof bij het zien van zoveel schoons, de warme ontmoetingen, de adrenaline die door de aderen giert wanneer het wildspektakel alle verwachtingen overtreft, een goeie babbel bij een frisse pint… Daarvoor doe ik het!


Favoriet boek: ‘A Primate’s Memoir, Love, Death and Baboons in East Africa’ van Robert M. Sapolsky. Een hilarisch verslag van 20 jaar wetenschappelijk onderzoek naar het gedrag van bavianen in Kenia door een toonaangevend Amerikaans neurobioloog. A must read!